آبله پای که بوسید که او لنگ نشد

پیر گردیدم و هستی سبب ننگ نشد

چون کمان ، خانه بی بام و درم تنگ نشد

الفت دل نه همین حایل عزم نفس است

بی صفا محرمی خویش چه امکان دارد

سنگ تا شیشه نشد آینه سنگ نشد

بیخبرسوخت نفس ورنه درین مکتب وهم