کیست در سیر بهار آیینه خودبین نشد

بی لبت از آب حیوان خضر خونها می خورد

تا چرا از خاکساران خط مشکین نشد

ناز هستی در تماشاخانه دل عیب نیست

بی جگر خوردن ، بهار طرز نتوان تازه کرد

غوطه تا در خون نزد فطرت ، سخن رنگین نشد

چشم زخمم تا به روی تیغ او واکرده اند