چون سایه نباید کلف روی زمین شد

انکار نمود آنچه ز صافی به در افتاد

جوهربه رخ آینه روشنگرچین شد

موهوس و این لنگر ادبار چه سوداست

ازبس بسه ره حسسرت صیاد نشستم

وحشت به تغافل زد وپروازکمین شد

گر هیچ نباشد به تپش خون شدنی هست