بیدل عدم و هستی ما هیچ ندارد

وحشت به تغافل زد وپروازکمین شد

گر هیچ نباشد به تپش خون شدنی هست

ای آینه دل شو که نخواهی به ازین شد

جزگرد خیالی که نه آن بود و نه این شد