ترحمی است به نخجیر اگر کمان کش ما را

عیوب آبله پایان همین نشست بپوشد

کمال پر نگشاید به کارگاه دنائت

هوا بلندی خود در زمین پست بپوشد

سزد که چشم به وقت گشاد شست بپوشد

حیا به ضبط نگه مانع خیال نگردد

گمان مبر ره شوق آنکه چشم بست بپوشد