ز صبح مقصد آگه نیستم لیک اینقدر دانم

که صد بالین راحت از پر یک تیر می جوشد

در این صحرا شکارافکن خیال کیست حیرانم

که رقص موج گل با خون هر نخجیر می جوشد

که سرتاپای من چون سایه یک شبگیر می جوشد

مگر از جوهر یاقوت رنگ است این گلستان را

که آب و آتش گل پر ادب تاثیر می جوشد