تنگنای عرصه موهوم امکان را کجاست

چشم ما مشکل که بر رخسار جانان بشکفد

بیدماغی فرصت اندیش شکست رنگ نیست

گل به رنگ صبح بابد دامن افشان بشکفد

اتفدر وسعت که یک زخم نمایان بشکفد

در شکست من طلسم عیش امکان بسته اند

رنگ آغوشی کشد تا این گلستان بشکفد