ز هستی تا نگشم منفعل آهم نجست از دل

صدای دست برهم سودنم پر مشک سود آمد

گرانست از سماجت گر همه آب بقا باشد

به مجلس چون نفس بر لب نباید زود زود آمد

عرق آبی به رویم زد که این اخگر به دود آمد

ز استغنا چو بیدل داشتم امید تشریفی

گسستن از دو عالم کسوتم را تار و پود آمد