به هرزه درپرده من و ما غرور اوهام پیش بردی

به این سر و برگ خلق آواره در پناه که می خرامد

نگه به هرجا رسد چوشبنم زشرم می باید آب گشتن

اگر بداندکه بی محابا به جلوه گاه که می خرامد

نگشتی آگه که در دماغت هوای جاه که می خرامد

مگر ز چشمش غلط نگاهی فتاد بر حال زار بیدل

وگرنه آن برق بی نیازی پی گیاه که می خرامد