مگر ز چشمش غلط نگاهی فتاد بر حال زار بیدل

اگر بداندکه بی محابا به جلوه گاه که می خرامد

به هرزه درپرده من و ما غرور اوهام پیش بردی

نگشتی آگه که در دماغت هوای جاه که می خرامد

وگرنه آن برق بی نیازی پی گیاه که می خرامد