به آسانی برون نتوان ز کام این نهنگ آمد

شکست دل نمی دیدم نفس گر جمع می کردم

به رنگ غنچه این مشتم به خاطر بعد جنگ آمد

به یاد نیستی رو تا شوی از زندگی ایمن

دو روزی طرف با دل هم ببستم چون نفس بیدل

بر این تمثال آخر خانه آیینه تنگ آمد