همی تاخت چون کودکی گرد باغ

به ناخن بر از لاله کرده نگار

بدیده چوقار و به رخ چون بهار

چو می خواره بد چشم او پر خمار

فروهشته از باره زرین جناغ

لب شاه ایران پر از خنده شد

همه کهتران خنده را بنده شد