عافیت می طلبی بگذر از اندیشه جاه

پای خوابیده ما آبله بالین آمد

چون دو ابرو که نفس سوخته ربط همند

تیغ او زخم مرا مصرع تضمین آمد

شمع را آفت سر افسر زرین آمد

تلخکامی ست ز درک من و ما حاصل کوش

بی حلاوت بود آن کس که سخن چین آمد