شمع را آفت سر افسر زرین آمد

چون دو ابرو که نفس سوخته ربط همند

تیغ او زخم مرا مصرع تضمین آمد

عافیت می طلبی بگذر از اندیشه جاه

تلخکامی ست ز درک من و ما حاصل کوش

بی حلاوت بود آن کس که سخن چین آمد

صفحه ساده هستی رقم غیر نداشت