تلخکامی ست ز درک من و ما حاصل کوش

تیغ او زخم مرا مصرع تضمین آمد

عافیت می طلبی بگذر از اندیشه جاه

شمع را آفت سر افسر زرین آمد

بی حلاوت بود آن کس که سخن چین آمد

صفحه ساده هستی رقم غیر نداشت

هرکه شد محرم این آینه خودبین آمد