هرکسی در خور خود نشئه راحت دارد

هرکه شد محرم این آینه خودبین آمد

سایه از جلوه خورشید چه اظهار کند

رفتم از خویش ندانم به چه آیین آمد

خار پا را ز گل آبله بالین آمد

در خزان غوطه زن و عرض بهاری دریاب

عالمی رفت به بیرنگی و رنگین آمد