در خزان غوطه زن و عرض بهاری دریاب

رفتم از خویش ندانم به چه آیین آمد

هرکسی در خور خود نشئه راحت دارد

خار پا را ز گل آبله بالین آمد

عالمی رفت به بیرنگی و رنگین آمد

صبر کردیم و به وصلی نرسیدیم افسوس

دامن ما ته سنگ از دل سنگین آمد