بی جمال تو چه ها بر من مسکین آمد

باز بی روی تو در فصل جنون جوش بهار

سایه گل به سرم پنجه شاهین آمد

خون به دل ، خاک به سر، آه به لب ، اشک به چشم

بیدل آسوده تر از موج گهر خاک شدیم

رفتن از خویش چه مقدار به تمکین آمد