صفای باده ی تحقیق اگر صیقل زند ساغر

غبار عالمی از دیده ی نمناک بنشاند

طرب خواهی نفس در یاد مژگانش به دل بشکن

تواند جام می برداشت هرکس تاک بنشاند

برون چون زنگت از آیینه ادراک بنشاند

به شو خی مشکل است از طینتم رفع هوس بیدل

مگر آب از حیا گشتن غبار خاک بنشاند