یاسم نداد رخصت اظهار ناله ای

می آنقدر نبود که رنج خمار ماند

از برگ گل درین چمن وحشت آبیار

خواهد پری ز طایر رنگ بهار ماند

چندن شکست دل که نفس در غبار ماند

آگاهیم سراغ تسلی نمی دهد

از جوهر آب آینه ام موجدار ماند