هرجا شکست آبله دل یادگار ماند

رفتیم و داغ ما به دل روزگار ماند

خاکستری ز قافله اعتبار ماند

از ما به خاک وادی الفت سواد عشق

دل را تپیدن از سرکوی تو برنداشت

این گوهر آب گشت و همان خاکسار ماند

وضع حیاست دامن فانوس عافیت