کیست در راهت دلیل کاروان شوق نیست

صید ما از آشیان در چنگل شهباز ماند

حلقه سرگشتگی دارد به گوش گردباد

نقش پایی هم گر از مجنون به صحرا باز ماند

ناله بال افشاند هرجا طاقت پرواز ماند

داغ نیرنگ وفا را چاره نتوان یافتن

جلوه خلوت پرور و نظاره بیرون تاز ماند