صیقل تدبیر برآیینه ما زنگ ریخت

جلوه خلوت پرور و نظاره بیرون تاز ماند

تا به بیرنگیست سیر پرفشانیهای رنگ

یافت انجام آنکه سر در دامن آغاز ماند

شعله این تیغ آخر در دهان گاز ماند

یاد عمر رفته بیدل خجلت بیحاصلی ست

باز پیوستن ندارد آنچه از ما باز ماند