بسکه فطرتها به گرد نارسایی بازماند

در گلستانی که چشمم محو آن طناز ماند

نکهت گل نیز چون برگ گل از پرواز ماند

یک جهان انجام ، خجلت پرور آغاز ماند

نغمه ها بسیار بود اما ز جهل مستمع

هرقدر بی پرده شد در پرده های ساز ماند