چشمها غفلت نگه شد جلوه محو باز ماند

نغمه ها بسیار بود اما ز جهل مستمع

هرقدر بی پرده شد در پرده های ساز ماند

حسن در اظهار شوخی رنگ تقصیری ند!شت

این زمان، حسرت ، تسلی خانه جمعیت است

بی خیالی نیست آن آیینه کز پرداز ماند

نقش نیرنگ حقیقت ثبت لوح دل بس است