شوق غافل نیست گر چشم تماشا باز ماند

این زمان، حسرت ، تسلی خانه جمعیت است

بی خیالی نیست آن آیینه کز پرداز ماند

نقش نیرنگ حقیقت ثبت لوح دل بس است

جوهر آیینه من سوخت شرم جلوه اش

حیرتی گل کرده بودم لیک محو ناز ماند

عمرها شد خاک بر سر می کند اجزای من