عرقی ریخت که می در قدح راز نماند

ساز اظهار جز انجام نفس هیچ نبود

خواستم درد دلی سرکنم آغاز نماند

شرم مخموری ام از جبهه مینای غرور

با همه نفی سخن شوخی معنی باقیست

بال و پر ریخت گل و رنگ ز پرواز نماند

غنچه راز ازل نیم تبسم پرداخت