آن مایه اشتهاکه توان خورد غم نماند

آرام خود نبود نصیب غبار ما

نومیدی ای دگر که کنون تاب رم نماند

افسون حرص هم اثرش طاقت آزماست

سعی امید بر چه علم دست و پا زند

کز سرنوشت جز نم خجلت رقم نماند

فرسود از تپش مژه در چشم و محو شد