سعی امید بر چه علم دست و پا زند

نومیدی ای دگر که کنون تاب رم نماند

افسون حرص هم اثرش طاقت آزماست

آن مایه اشتهاکه توان خورد غم نماند

کز سرنوشت جز نم خجلت رقم نماند

فرسود از تپش مژه در چشم و محو شد

آخربه مشق هرزه نگاهی قلم نماند