پوچ است قامت خم و آرایش امل

آتش به طبع ساز زد و زپر و بم نماند

یاد شباب نیز به پیری ز یاد رفت

دوزخ به از دمی که حضور ارم نماند

پرچم کسی چه شانه زند چون علم نماند

شرمی مگر بریم به د ریوزه عرق

دریا دگر چه موج طرازد که نم نماند