چون صبح از این بیابان چندان تلاش رم کن

دامن فشان بر این شمع تا سوختن نماند

عرفان ز فهم دوری ست ، ادراک بی حضوری ست

جهدی که در خیالت این علم و فن نماند

کز دامن بلندت گرد شکن نماند

یاد گذشتگان هم آینده است اینجا

در کارگاه تجدید چیزی کهن نماند