نافه چون پخته شد از همرهی آهو ماند

همه رفتند ازین باغ و طلب درکار است

آنچه از فاخته ها ماند همین کوکو ماند

بازمی داردت از هرزه دوی کسب کمال

گردن از جیب چه تصویر برآرم یارب

رنگ در خامه نقاش سر زانو ماند

ای حباب آینه حسن وقار تو حیاست