رنگها رفت و به تشویش دماغم بو ماند

همچو عکسی که برد سادگی از آینه ها

هرچه در طبع تو جا کرد تو رفتی او ماند

فوت فرصت المی نیست که زایل گردد

من گم کرده بضاعت به چه نازم بیدل

دلکی بود ازبن پیش در آن گیسو ماند