بهار آبله هم نادمیده می ماند

کجا رویم که دامان سعی بسمل ما

ز ضعف در ته خون چکیده می ماند

چه گل کنیم به دامن ز پای خواب آلود

به نارسایی پرواز رفته ام از خوبش

پر شکسته به رنگ پریده می ماند

قدح به دست خمستان شوق کیست بهار