به عاشقان گریبان دریده می ماند

قدح به دست خمستان شوق کیست بهار

که گل به چهره ساغر کشیده می ماند

به حسرت دم تیغت جراحت دل ما

به طبع موج گهر اضطراب نتوان بافت

سرشک ما به دل آرمیده می ماند

ز نسخه دو جهان درس ما فراموشی ست