به طبع موج گهر اضطراب نتوان بافت

که گل به چهره ساغر کشیده می ماند

به حسرت دم تیغت جراحت دل ما

به عاشقان گریبان دریده می ماند

سرشک ما به دل آرمیده می ماند

ز نسخه دو جهان درس ما فراموشی ست

به گوش ما سخنی ناشنیده می ماند