ز نسخه دو جهان درس ما فراموشی ست

به عاشقان گریبان دریده می ماند

به طبع موج گهر اضطراب نتوان بافت

سرشک ما به دل آرمیده می ماند

به گوش ما سخنی ناشنیده می ماند

مرا به بزم ادب کلفتی که هست این است

که شوق بسمل و دل ناتپیده می ماند