به گوش ما سخنی ناشنیده می ماند

به طبع موج گهر اضطراب نتوان بافت

سرشک ما به دل آرمیده می ماند

ز نسخه دو جهان درس ما فراموشی ست

مرا به بزم ادب کلفتی که هست این است

که شوق بسمل و دل ناتپیده می ماند

خوش است تازه کنی طبع دوستان بیدل