مرا به بزم ادب کلفتی که هست این است

سرشک ما به دل آرمیده می ماند

ز نسخه دو جهان درس ما فراموشی ست

به گوش ما سخنی ناشنیده می ماند

که شوق بسمل و دل ناتپیده می ماند

خوش است تازه کنی طبع دوستان بیدل

که فطرتت به شراب رسیده می ماند