که شوق بسمل و دل ناتپیده می ماند

ز نسخه دو جهان درس ما فراموشی ست

به گوش ما سخنی ناشنیده می ماند

مرا به بزم ادب کلفتی که هست این است

خوش است تازه کنی طبع دوستان بیدل

که فطرتت به شراب رسیده می ماند