قدح به بزم تو یارب سر بریده کیست

که شاخ گل به کمان کشیده می ماند

بغیر عیب خودم زین چمن نماند به یاد

گلی که می دمد از خود به دیده می ماند

که شیشه هم به گلوی بریده می ماند

غرور آینه خجلت است پیران را

کمان ز سرکشی خود خمیده می ماند