که شیشه هم به گلوی بریده می ماند

بغیر عیب خودم زین چمن نماند به یاد

گلی که می دمد از خود به دیده می ماند

قدح به بزم تو یارب سر بریده کیست

غرور آینه خجلت است پیران را

کمان ز سرکشی خود خمیده می ماند

هجوم فیض در آغوش ناتوانیهاست