شکست رنگ به صبح دمیده می ماند

غرور آینه خجلت است پیران را

کمان ز سرکشی خود خمیده می ماند

هجوم فیض در آغوش ناتوانیهاست

در این چمن به چه وحشت شکسته ای دامن

که می روی تو و رنگ پریده می ماند

به نام محض قناعت کن از نشان عدم