به نام محض قناعت کن از نشان عدم

شکست رنگ به صبح دمیده می ماند

در این چمن به چه وحشت شکسته ای دامن

که می روی تو و رنگ پریده می ماند

دهان یار به حرف شنیده می ماند

ز سینه گر نفسی بی تو می کشد بیدل

به دود از دل آتش کشیده می ماند