طراوت من و مایی که مایه اش نفس است

شکفتگی به دهان دریده می ماند

خیال کینه به دل گر همه سر مویی ست

به صد قیامت خار خلیده می ماند

به خونی از رگ بسمل چکیده می ماند

گداخت حیرتم از نارسایی اشکی

که آب می شود و محو دیده می ماند