خاکستر من شعله در اندیشه دواند

زان نشئه که قلقل به لب شیشه دواند

صد رنگ صریر قلمم ریشه دواند

چون شمع اگر سوخت سر و برگ نگاهم

از عشق و هوس چاره ندارم چه توان کرد

سعی نفس است این که به هرپیشه دواند

خار و خس اوهام گرفته ست جهان را