کو برق که یک ریشه درین بیشه دواند

از عشق و هوس چاره ندارم چه توان کرد

سعی نفس است این که به هرپیشه دواند

خار و خس اوهام گرفته ست جهان را

در ساز وفا ناخن تدبیر دگر نیست

فرهاد همان بر سر خود تیشه دواند

آنجا که خیالت چمن آرای حضور است