شوق تو به سامان خراش دل عشاق

گر ناله من پرتو اندیشه دواند

توفان قیامت به فلک ریشه دواند

ناخن چه خیال است مگر تیشه دواند

دور از مژه اشک است و همان بی سر و پایی

غربت همه کس را به چنین بیشه دواند