آسوده تر ز آواز تارگسسته اند

عالم تمام خون شد و از چشم ما چکید

خوبان هنوز منکر دلهای خسته اند

آن بیخودان که ضبط نفس کرده اند ساز

آزادگان به گوشه دامن فشاندنی

چون دشت در غبار دو عالم نشسته اند

سر برمکش ز جیب که گلهای این چمن