نی خشک دیده اند و نه تر، دست شسته اند

دونان که در تلاش گهر دست شسته اند

چون سگ به استخوان چقدر دست شسته اند

بر خوان وهم منتظران بساط حرص

جمعی به ذلتی که برند ازکباب دل

از خود چو شمع شام و سحر دست شسته اند

زین مایده حضور حلاوت نصیب کیست